Hawaii

Hawaii Groep

Met de herinneringen aan de Golden Gate Bridge en de geweldige stad San Francisco in het achterhoofd vertrokken we richting Hawaii. We, dat waren Jorik van Egdom, Britt de Waal, Thomas Broekman, Sean Walsh en Erwin Kwakernaat. Roep ‘Hawaii’ tegen iemand en je krijgt vrij stereotype reacties: tropisch eiland, witte stranden, blauwe zee, palmbomen, fun. Kortom, vol verwachting vlogen wij naar Hawaii en dan wel naar Kona, ook wel ‘the Big Island’ genoemd. We kwamen niet voor de zon, het strand en de zee (toegegeven: dat was best mooi meegenomen), maar voor de Ironman race. Zo ongeveer de finale van de Olympische Spelen voor duursporters: 3,8 km zwemmen (in zee), 180 km fietsen en daarna de marathon lopen. Bas Diederen, aanvoerder van Team4Talent, had zich gekwalificeerd. Een geweldige prestatie en ook zijn doel van het afgelopen seizoen. In de aanloop naar deze Ironman stond bas 10e in de overall ranking. Mondiaal goed dus.

Na een vlucht van ruim 5 uur stapten we het vliegtuig uit en liepen we gelijk tegen een muur van warmte aan.  Wat een verschil in temperatuur met San Francisco, waar het toch ook goed vertoeven was met 24 graden. Kona was andere koek: een graad of 35. Op een klein vliegveld haalden we, na wat formaliteiten, onze koffers op en werd ons door de mensen van Hannes Tours de Aloha-krans omgehangen. Een mooi traditioneel begin! Na zo’n reisdag en geconfronteerd met dit verschil in temperatuur was het tijd om richting hotel te gaan. We namen vanaf het vliegveld de hoofdweg. Daar zagen we een wonderlijk tafereel: overal atleten. Een grote variëteit aan kleuren, (tijdrit)fietsen en atleten. Je voelde dat er iets ging gebeuren. Het is de sfeer, de absolute topsportsfeer, die de Ironman op Hawaii -ook het WK- zo speciaal maakt.

Sean Walsh legt Bas Diederen vastNadat we ons hadden opgefrist in het hotel zijn we het dorp in gegaan. Bas Diederen, Mark Oude Bennink, Sander Daams en Randy Stofberg zaten al aan de pizza na de ochtend training. We maakten kennis met Mirjam Weerd, die zich als prof had gekwalificeerd bij de dames en via crowdfunding geld bij elkaar had gekregen om haar reis en verblijf mogelijk te maken. Afgesproken om ‘s avonds met z’n allen wat te gaan eten bij de plaatselijke Mexicaan. Zonder de sporters, die hebben hun eigen programma en zijn bezig met hun voorbereiding op de race. De volgende dag was de groep compleet: Bas’ vrouw Monique en zijn vader Jos hadden zich bij ons gevoegd. ‘s Morgens zijn we gaan zwemmen. Dat was een goeie gok, want Sebastian Kienle was er ook. Wie? Sebastian Kienle. Een wereldtopper op de Ironman, winnaar van de 70.3 wedstrijd in 2012 en ook in 2013 een van de kanshebbers. Ik heb even een praatje met hem gemaakt, aardige vent, op-en-top sportman. Heerlijke ongedwongen sfeer, een echt sportersparadijs.

Iets later op de dag vertrokken Erwin en Thomas om te gaan hardlopen op het parcours. Om de anderhalve kilometer staat er een standje: ijs, water, gels, etcetera. Allemaal gratis. Je hebt het ook nodig daar, in de verzengende hitte. Het was ze flink tegengevallen. De omstandigheden zijn loodzwaar. Vrijdagochtend met z’n allen ontbeten. Iets later stond de bike incheck op het programma. Jos voelde zich niet zo lekker en meldde zich af. Even op bed liggen, dan zou hij wel weer in orde zijn als we ‘s avonds met z’n allen zouden gaan eten. Dat inchecken van de fiets is een hele gebeurtenis. Er zit echt een batterij mensen alles te tellen. Fietsmerk, wielmerk, bandenmerk, kleding, etc. De pro’s krijgen voorrang en hebben een afgesloten gedeelte waar ze hun fietsen klaarzetten. Elke pro krijgt een begeleider die dan alles laat zien. Echt indrukwekkend: ik kon me gelijk voorstellen dat Bas als pro op Hawaii wilde starten.

In de middag heeft Mark, die al langer met Bas op Hawaii was om te trainen, uitleg gegeven over de te volgen strategie. We hebben de scenario’s voor de race aangehoord. Ik was onder de indruk van de strategie, waar ze allemaal aan hadden gedacht. Hier bleek dat het team ook echt een team was, en geen selectie van eenlingen. Tegen de avond wilden we gaan eten. Jorik was in het appartement, ik vroeg of hij wilde kijken hoe het met de vader van Bas was. Welnu, wat er toen gebeurde weet inmiddels iedereen. Jos was niet meer in leven. Er is al veel over geschreven en woorden op deze plaats voegen daar niets meer aan toe. Maar je kunt het je niet voorstellen wat je daar overkomt. Wat het hoogtepunt van het seizoen van Bas, van Team4Talent, had moeten worden, veranderde plotsklaps in een nachtmerrie. En niemand, niemand kon daar iets aan doen.

start_zwemmen_hawaiiBas startte toch in de race. Voor zijn vader, op verzoek van zijn moeder. Hij begon aan de wedstrijd, maar wist dat finishen onmogelijk zou zijn. Ik heb ‘m zien wegrijden, maar ben daarna niet meer blijven kijken naar de start van de andere atleten. Te heftig, te emotioneel. Na een tijdje ben ik wel naar het fietsparcours gegaan om Bas aan te moedigen in de eerste bocht na het zwemmen. Bas lag 17e, precies volgens de uitgestippelde tactiek. Daarna hebben we hem nog 2 x zien doorkomen bij het rondje door het dorp. Kop in de wind, zweet op het voorhoofd, de lange weg op. De lange eenzame weg. 110 kilometer buffelen, waar de ene emotie om voorrang vecht met de andere. Herinneringen, plannen, gedachten. We leefden zo met hem mee. Na 110 kilometer fietsen was het genoeg. Bas’  Hawaii avontuur zat er op. Ik ben, samen met Sean en Guido, in het mediacentrum alles gaan regelen. De rest van de wedstrijd, uiteindelijk gewonnen door Fredrik van Lierde, ging totaal aan ons voorbij. Bas en Monique zijn ‘s avonds al naar huis gevlogen en de volgende dag zijn Sean en ik op pad gegaan om Jos zo snel mogelijk naar Nederland te krijgen.

Op maandag hebben we het leven weer wat opgepakt. We zijn gaan varen, zwemmen en snorkelen: een onvergetelijke ervaring. ‘s Avonds zijn we gaan eten met de familie Weerd, de ouders en man van Mirjam. Leuk, want Wil, de vader van Mirjam, is oud leraar van Jorik. Mooi moment om wat herinneringen op te halen. De dinsdag kabbelde voorbij. We gooiden de Aloha-krans in zee, want als je dat gedaan hebt -zo zegt de legende- kom je terug op Hawaii. ‘s Avonds vlogen we terug naar San Francisco en vanaf daar vlogen we door naar Frankfurt. Een avontuur om nooit meer te vergeten. Een avontuur met grote tegenstellingen: geweldige herinneringen en een paar gitzwarte bladzijden. We zijn nu een maand verder. De crematie van Jos, waarbij Sean en Thomas alle belangstellenden hebben verteld hoe het was om met Jos en alle anderen samen op Hawaii te zijn, was erg indrukwekkend. Bas heeft de wedstrijd, die voor hem de wedstrijd van z’n leven had moeten worden, niet afgemaakt. De plannen zijn er om dat volgend jaar wel te doen. We gaan Bas opnieuw aan de start krijgen op Kona. Iedereen gelooft in zijn kansen. Misschien is het wel daarom dat diverse sponsoren nu al hun medewerking hebben toegezegd. Wat in 2013 niet voltooid kon worden, gaat in 2014 wel lukken. De beste sportman van Nederland staat dan, mark my words, opnieuw aan de start op Hawaii. Doe ik opnieuw dat malle kransje om. Tot Kona!

Co-founder Twinfield | Expert in SaaS | Online accounting | Founder Team4Talent | Motivator | Inspirator | Accountant | Triathlon | Speaker

Huissen, The Netherlands �· http://www.andrekwakernaat.com

Facebook Twitter LinkedIn 

2 Comments

  1. Wil Weerd
    November 28, 2013

    André,
    Compliment hoe je alle gebeurtenissen na jullie verblijf in San Francisco hebt verwoord. Je hebt wat mij betreft de juiste touch gevonden. Je hebt ook precies aangegeven op welke wijze, zonder daarbij in herhalingen te vervallen, alle gebeurtenissen op Big Island een onuitwisbare indruk hebben gemaakt op ons allemaal!
    Met vriendelijke groet,
    Wil

  2. Mark
    November 28, 2013

    Mooie tekst, respect.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *