Het is bijna zover, we gaan een weekje op de lange latten. Dit keer is de bestemming Val d’Isere. Ik heb er erg veel zin in, na een bijzonder jaar met veel belevenissen bij Twinfield. Vanaf het moment dat je zo’n trip boekt neemt de belangstelling voor de weersverwachting ter plekke flink toe. Wel, het ziet er op dit moment prima uit, maar je weet nooit wat je gaat tegenkomen. Eigenlijk zijn we nog nooit in deze periode van het jaar gaan skiën. Ik denk steeds dat het erg koud is, in ieder geval kouder dan we gewend zijn op de wintersport. We gaan het meemaken.

Als ik de webcams bekijk ziet het er fantastisch uit. Er ligt nu al meer dan 2 meter sneeuw voor ons chalet. Ik ben benieuwd hoeveel mensen dit jaar met een helm op skiën. Toegegeven, dit hoofddeksel staat niet iedereen erg flatteus, maar toch neemt het aantal helm-dragenden elk jaar toe. Mijn zoon is -en dat betreur ik- niet zover te krijgen om een helm te dragen (zie deze blog van maart 2011). Op de skies ga je harder dan op een bromfiets, en bomen of andere obstakels zijn heel snel heel dichtbij.

Break
Coen Barten, een goede vriend van mijn zoon, gaat op 1 januari op wereldreis met zijn vriendin Nikki. “Even een break van een half jaar.” Mooi hoor, maar zoiets was tijdens mijn HBO-opleiding ondenkbaar. Ik heb het ook nooit gevraagd, destijds; wij moesten vierenhalf jaar vol aan de bak om het diploma te behalen. Een half jaar ertussenuit; dat kwam niet eens bij je op. De doelstelling was een diploma halen en dan werken. Ja, het zijn andere tijden. Tjonge, ik lijk wel ouderwets! “De jeugd van tegenwoordig” heeft ook wel een vrij bestaan: beetje studeren, af en toe werken, lekker sporten en dan ook nog eens een half jaar op reis. Gelukkig nemen ze alle moderne hulpmiddelen, zoals de iPhone en de iPad mee. Ik heb een wereldstekker aan hun bagage toegevoegd. Social media en internet maakt een groot deel uit van de reis, zodat het thuisfront op de hoogte blijft van alle (nu ja; de meeste) bezigheden onderweg. Coen en Nikki: doe voorzichtig, geniet, maak veel foto’s, deel je belevenissen en wees lief voor elkaar.

Terug naar de wintersport van komende week. Ik kijk er erg naar uit. Een week om eens totaal iets anders te doen, skiën, uitrusten, gezelligheid, en goede vrienden om me heen. Ik heb er zin in. Tot volgend jaar!

André Kwakernaat

Vorige week is de kick-off geweest van Team4Talent. Wat? Ja, Team4Talent: een nieuw idee: een team met Olympische ambities!

Het is de droom van triathleet Evert Scheltinga, deelnemen aan de Olympische Spelen 2016 in Rio de Janeiro. In maart van dit jaar presenteerde hij zijn plannen aan de Huissense ondernemers. Ik was daarbij omdat ik een presentatie over social media gaf en was onder de indruk van zijn verhaal. Wat zou er voor nodig zijn om Evert of andere talentvolle triatleten deel te laten nemen aan de Olympische Spelen? Ik heb John Nagelhout gebeld, voormalig wegatleet en een goede vriend van mij, en samen zijn we om tafel gaan zitten. Uitkomst: de definitieve plannen voor  ‘Team4Talent‘: een uniek triathlonteam.

Het gaat niet alleen om talent op het gebied van de triathlonsport, maar ook om het ontwikkelen van talent op andere gebieden. Zo krijgen jonge fotografen, communicatiedeskundigen en talenten op financieel- en managementgebied de kans om in de praktijk te leren en zo bij te dragen aan het uiteindelijke doel: deelname aan de Olympische Spelen van ‘Rio’. Het team richt zich op de Olympische afstand Triathlon (1500 meter zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer hardlopen). De eerste atleten die deel uitmaken van het team zijn bekend. Evert Scheltinga, Mark Oude Bennink, Danne Boterenbrood en Edo van der Meer vormen op dit moment het ‘A-kader’. Edo heeft hierbij de rol van ‘teamcaptain’ en zal zijn ervaring overbrengen op de overige teamleden. Hij heeft als doel kwalificatie voor de WK Ironman op Hawai, maar zal met het team ook deelnemen aan wedstrijden op de Olympische afstand.

Maar er is meer talent. Jorik van Egdom, pas 16 jaar, is nu nog ‘B-kader’. Hij is volwaardig lid maar kan nog niet meedraaien in het volledige programma van Team4Talent. Ook Wouter Duinisveld, die met een donorhart de Ironman 70.3 op Mallorca zal doen, wordt gesteund. Uiteraard is er topmedische begeleiding door bondsarts Guido Vroemen.

Team4Talent zal overwinteren in het buitenland. In december wordt er getraind op Lanzarote, waar de basis zal worden gelegd voor de eerste Continental Cups in Nieuw-Zeeland, half januari. De atleten zullen daaraan deelnemen om punten te verkrijgen en zo hun ranking te verbeteren, waardoor deelname aan Worldcups dichterbij komt. Volgens de planning zal Edo van der Meer via Zuid-Afrika, waar hij deelneemt aan de Ironman, richting Nieuw-Zeeland gaan en zich daar bij het team voegen. Danne Boterenbrood zal met het team naar Lanzarote gaan, maar traint in Nieuw-Zeeland met de NTC-selectie. Na twee maanden in Nieuw-Zeeland zullen de atleten in maart weer huiswaarts keren om zich verder voor te bereiden op het komende seizoen.

Wij proberen natuurlijk sponsoren te werven, maar wel op basis van toegevoegde waarde. Pas als wij als team of als individuele talenten waardevol kunnen zijn praten we over sponsoring. Het idee is dat de sponsor bepaalt welk bedrag hij betaalt of welke waarde de gesponsorde spullen vertegenwoordigen. Team4Talent werkt met moderne businessmodellen en social media is key.

Ik zal jullie via mijn blog op de hoogte houden maar via social media en website kun je ook jezelf laten informeren.

Het is zaterdag 9 April en bij mij thuis verzamelen zich een aantal vrienden en collega’s. Doel, we gaan naar het concert van Roger Waters, “The Wall” in het GelreDome! In de krant stond vanmorgen een recensie van vrijdag. Veel grijs haar en boven de 50, maar dat viel in onze groep mee want ook Erwin en Coen waren van de partij. Die hebben de “The Wall” nog nooit meegemaakt en het is natuurlijk een must in je leven als je de kans krijgt dit live mee te maken. Na een kort ritje, slim parkeren en kleine wandeling waren we snel binnen. We hadden zeer goede plaatsen (VIP tribune) en het zicht was ook perfect. Nu hopen dat het geluid goed zou zijn, want dat is nog vaak het probleem in het GelreDome. 20.15 begon het spectakel, een gigantisch decor en indrukwekkende visuele effecten liet Roger Waters zien en horen wat hij nog kan en wat er technisch mogelijk is. Natuurlijk werd langzaam de muur opgebouwd om uiteindelijk in te storten. Geweldig zo’n muur voor visuele effecten, filmpjes, foto’s etc. Wie het surround systeem bedacht heeft moeten ze dankbaar zijn want dat voegde een extra dimensie toe aan het geheel! Ongelofelijk dat na een actualisering van “The Wall” (1979) alles nog steeds past in dit thema, we zijn dus niets opgeschoten in onze moderne tijd! In 2 delen van 1 uur kwam het hele scenario van “The Wall” voorbij. Niet alle songs vond ik goed, maar dat had ik al bij het album. Maar ik heb de “The Wall” live meegemaakt in mijn leven en dat staat. Om je een indruk te geven heb ik een filmpje gemaakt met mijn Flip video. De jonge mannen vonden het ook een bijzondere ervaring, die ze niet hadden willen missen. Dus het is voor hen niet altijd lasershows en harde muziek op bijvoorbeeld Qlimax.

De week in Meribel was fantastisch! Het is nu zaterdagmiddag 15.30 en het is voor het eerst deze week bewolkt! Het is kouder en de wind trekt aan, sneeuw in aantocht en dat is nodig ook voor de rest van het seizoen.  Donderdag een kortsluiting bij een van de liften in Meribel en gelijk deden alle liften in Meribel het niet meer voor een aantal uren. Toch raar dat ze geen noodvoorziening hier hebben. Diegene die in de lift zaten hadden echt wel pech! Gelukkig konden wij in ons chalet voor een vroege lunch gaan en wat in de zon zitten. Frans Osterloh heeft de hele week bericht over ons verblijf hier en ik heb hem geholpen met het uploaden van foto’s en Flip video filmpjes. Toch fantastisch zulke technologie en internet toepassingen. Van twitteren niet veel terecht gekomen, dat vergeet je gewoon door het skiën in Meribel. De jaren beginnen te tellen, dat merk je tijdens het skiën met zoonlief, met moeite is hij bij te houden en springen over schansen doe ik niet meer aan mee. Ondanks mijn helm! Ik moet eerlijk bekennen dat ik 2 dagen zonder helm op de pistes ben geweest. De techniek is er nog (zie filmpje), maar je neemt gewoon minder risico’s. De jonge mannen hebben ook 2 dagen kleine ski’s gehuurd, konden ze nog beter door het funpark en ik natuurlijk foto’s maken. Geweldig gelukt, de mannen kunnen weer nieuwe posters aan de muur van hun slaapkamer hangen of moderner hun Hyves en/of Facebook updaten. Ik ben lekker tot rust gekomen en toch actief bezig geweest. ’s Avond was een waar feest, want meester kok Kevin Troy overtrof zich iedere avond, gisteren zelfs met een 7 gangen dinner. Morgen vliegen we weer terug naar Nederland en maandag al weer een volle agenda. Komende tijd druk bezig met Twinfield, product, samenwerkingen, lezingen, afspraken, Engeland, Noorwegen, Denemarken en Zweden! Pas op want de batterij is opgeladen!

Het is bijna zover: ik ga een weekje naar de sneeuw! Voor de tweede keer gaan we naar het Franse Meribel met vrienden. Ik verheug me op het skiën, maar helemaal op de snow-bike, dat is echt een geweldige ervaring. Uiteraard gaan we pas nadat de piste voor skiërs gesloten is op de snow-bike. Ben trouwens benieuwd hoeveel mensen er met een helm op skiën. Zelf draag ik ‘m al twee seizoenen, puur voor de veiligheid en het is niet vervelend. Zoonlief, die ook van de partij is, denkt daar overigens anders over: geen helm op zijn hoofd. Tja, op sommige dingen heb je niet zoveel invloed meer…

Vakantie is vakantie, maar toch geef ik m’n ogen goed de kost. Zo kijk ik zeker of er nieuwe technische ontwikkelingen zijn op de piste, zoals het electronisch checken bij de toegangspoortjes voor de liften. Vroeger deed je dat door een kaart aan je jas te hangen en die bij iedere lift in een apparaat te stoppen. Later kreeg je horloges waar het apparaat op reageerde, maar nu kun je gewoon je  skipas in de binnenzak van je jas stoppen. Het systeem herkent wie je bent. Gewoon slim; het is efficiënt gebruik van de moderne techniek. Ik kijk er naar uit, de wintersport, zo’n week is echt iets voor mij. Lekker vroeg uit de veren, samen ontbijten, ski-kleding aan en de hele dag buiten in de sneeuw. Heerlijk om na de drukte van de afgelopen tijd de accu weer eens op te laden.

Over accu’s gesproken, die heb ik daar zeker nodig. Want in mijn bagage is altijd plek voor m’n Canon-camera, de Flip Mino HD (tegenwoordig met groothoeklens), MacBook en iPad. Dat hoort ook gewoon bij me; erg leuk om, aan het einde van een mooie dag in de sneeuw, foto’s te bekijken en beelden direct te monteren. En het werk? Natuurlijk check ik af en toe mijn mailbox, maar het is mooi om te zien dat Twinfield volwassen is geworden. Ik kan makkelijker zaken loslaten, hoef niet meer elke dag te bellen en de mail bij te houden. Wat leuk is om te zien: social media doet ook op de piste z’n intrede. Ik zag collega’s die al zijn geweest foto’s via sociale media delen vanaf de piste. Leuk voor kennissen, vrienden en de collega’s die op kantoor zijn, zo kunnen ze het mooi volgen. Benieuwd naar de foto’s en belevenissen? Volg me dan op http://www.twitter.com/andrekwakernaat! Na terugkomst staat de agenda voor de komende twee maanden al flink vol, dus ik ga volgende week lekker genieten. Tot snel, en als u ook gaat: geniet ervan!

Wie vaak -of in ieder geval regelmatig- reist zal het vast herkennen. Als je in het buitenland bent wil je toch niets missen! Contact met het thuisfront, bijblijven met je social-media, via de telefoon en op de iPad. Leuk allemaal, maar dan moet je wel online zijn. En juist dat online zijn kan aardig in de papieren lopen. Gedraag je je in het buitenland net zo als hier in Nederland, dan ben je zo 1.000 euro verder als je dataroaming aanzet. Maar ja, doe je dat niet dan is niets meer vooruit te branden! Vervelend als je via je mobiel je QR-code ticket wil ophalen en het werkt niet meer. Moet je alsnog langs de balie voor een papieren ticket en dat is nou net wat niet de bedoeling is. Software en apparatuur moet voor je werken, moet het leven makkelijker maken.

Ik denk dat ik nu de oplossing heb gevonden. Het idee kwam van Maurice Tijhuis, de man met wie ik Twinfield 10 jaar geleden oprichtte. De oplossing is een MIFI! Ja, een MIFI, je eigen pocketrouter. Het ding is nog kleiner dan je mobiele telefoon en super handig. Ik gebruik (zie ook de foto) de Huawei E585. Ik kan al mijn apparaten via de MIFI met elkaar verbinden en ook voorzien van een internetverbinding. Gewoon een pre-paid kaartje halen in het land waar je bent en voila… tegen zeer geringe kosten heb je met al je apparaten toegang. Super en goedkoop!

Nu we toch met de gadgets bezig zijn, ik heb de nieuwe Flip Mino HD binnen! Het is inmiddels de derde generatie Flip camera. De vernieuwing, die onder het label van Cisco -Flip is een ruim jaar geleden overgenomen- tot stand is gekomen, zit ‘m ondermeer in de ingebouwde beeldstabilisator.  Geloof me: dat is toch weer een groot verschil met de tweede generatie van dit product. Overgangen worden rustiger, waardoor de opnames veel prettiger terugkijken. Dat worden weer geweldige beelden van de wintersport!

Soms kun je lang uitkijken naar mooie dingen. Vrijdagavond was het zover: Peter Gabriel trad op in het Gelredome in Arnhem. Men had het stadion voor de helft ingericht als concertzaal. Dat bleek een goede zet: de akoestiek was veel beter dan anders. Ik had kaarten weten te bemachtigen (Mark: nog bedankt daarvoor) recht voor het podium, op de 15e rij! Het concert bestond uit 2 delen. De eerste helft -om toch een beetje in voetbaltermen te blijven- was meer experimenteel (met een orkest) en met veel beeld. Leuk om mee te maken maar eigenlijk kom je toch voor de bekende nummers. Na een kwartier pauze kwam Gabriel terug en knalde hij zijn hits over het veld. Tjonge, wat een stem heeft die man nog. Als je je ogen dicht deed leek het wel net vanaf de cd te komen.

Ik heb een kort fragment bijgevoegd zodat je een idee hebt van het concert. Heb de opname gemaakt met de iPhone 4, trouwens. Mooi ook om te zien dat het publiek aardig -qua leeftijd- meegroeit met de artiesten: de gemiddelde leeftijd van de bezoekers ging denk ik toch richting de 50 ging. Ondanks dat was het toch weer alsof je terug in de tijd ging. Afgelopen zomer ben ik ook nog naar Faithless geweest op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam. Ja, das heel wat anders maar die muziek spreekt mij ook aan -zeker als het live is. En om even mijn concertagenda compleet te maken: ik ga donderdag (ondanks alle drukke werkzaamheden met betrekking tot de Nationale Accountancydag) naar U2 kijken. De band van Bono en The Edge, op 360 graden toer, in Brussel. Ben benieuwd wat dat gaat brengen.

Het zal niemand ontgaan zijn dat Zuid-Afrika sinds een week of twee het epicentrum van de wereld is. De beste voetballers lopen er rond, op de televisie wordt nergens anders meer over gepraat, de straten zijn Oranje. Afgelopen week ben ik samen met mijn zoon naar Zuid-Afrika geweest. We zijn eerst naar Kaapstad gevlogen; daarna hebben we de wedstrijd Nederland – Denemarken bijgewoond in Johannesburg. En ja, dat was een hele ervaring! Een WK-wedstrijd van Nederland is prachtig, een belevenis op zich. Toch is die wedstrijd niet mijn voornaamste herinnering. Aansluitend gingen we een paar dagen op safari in het Kruger Park (Signita). Een week die onuitwisbaar in mijn geheugen staat gegrift.

Singita is een zogenaamde private consession van 15.000 hectare. Alleen de gasten van Signita mogen er -met hun gidsen- komen. We hebben in 4 tochten (die ze daar de “game drives”  noemen) de BIG5 gezien. Leeuwen, luipaard, olifanten, neushoorns en buffels trokken aan ons voorbij. We stonden er echt een paar meter vandaan! De olifant en de neushoorn waren tamelijk eenvoudig te vinden. Dat gold niet voor de leeuw en -vooral- het luipaard. Om deze te spotten moeten gidsen en trackers erg goed samenwerken. Ze moeten eerst een spoor vinden, daarna dat spoor volgen en ook nog eens het dier lokaliseren zodat de foto’s gemaakt kunnen worden.

Dat zoeken is overigens nog niet echt “2.0″. Er komt geen moderne technologie bij kijken. De gidsen hebben hun ervaring in het goed kunnen lezen van de sporen. Sterker nog: aan de hand van gevonden sporen kunnen ze een heel gevecht analyseren. Welke dieren zijn hier met elkaar in de slag geweest. En vooral ook: wie heeft gewonnen. Hier, in deze pure wereld in Afrika, geldt nog echt het recht van de sterkste. Ook ’s-avonds, in het donker, kwamen we terug bij onze lodge. Geen spoor meer te lezen in de duisternis, maar de sterren (Afrika heeft een fabelachtig mooie sterrenhemel)  vertelden welke route we moeten nemen.

Mocht u me gemaild of gebeld hebben, en nog geen reactie hebben gehad: sorry. De telefoon doet het daar dus gewoon niet. E-mail is heel erg langzaam. En waarom zouden ze zich er ook druk om maken. Eenmaal op safari doe je daar ook geen moeite voor. Een aantal dagen op de Steppe haalt je echt helemaal uit je dagelijkse leven. Je bent alleen nog maar bezig met het speuren naar dieren die je nog nooit in het wild hebt gezien. Ik vond het een schitterende, bijna onbeschrijfelijke ervaring. Gelukkig hebben we de foto’s nog. Een kleine selectie ziet u hieronder.

Momenteel ben ik voor zaken in de USA. Eergisteren vanuit Amsterdam vertrokken met United Airlines en voor het eerst in mijn leven “achteruit” gevlogen. Je denkt als je gaat zitten, dat het hetzelfde is als in de bus of trein zitten, maar nee hoor, je merkt er niets van.

Uiteindelijk veilig aangekomen na 9 uur vliegen (AVATAR en Sherlock Holmes gekeken), langs de douane (altijd een heel gedoe hier), koffer van de band gehaald en in de taxi. Ik had thuis al de route naar Apple-store en een aantal mooie fotolokaties opgezocht en uitgeprint. Ingecheckt in het hotel en op (i)pad naar de Apple store.

Het was er een drukte van belang. Mensen schuifelden langs elkaar heen om in dat Apple-luilekkerland dingen van hun gading te vinden. Echt druk was het pas aan de grote tafels in het midden van de store: iedereen stond daar met de iPad te spelen.

Dat voorproeven hoefde niet zo nodig voor mij. Heb me vooraf flink ingelezen en ik wist dus wel wat ik wilde. Kortom: gelijk naar de balie en daar de 64GB-versie aangeschaft, inclusief hoes en aansluiting voor de beamer. Yes, ik ben de trotse bezitter van een iPad. Hoe bevalt het, vraag je je dan af… Super gaaf! Als je de iPhone gewend bent kun je er zo mee werken.

Ik heb natuurlijk mijn MacBook meegenomen zodat ik de apparaten kon synchroniseren. Nu kan ik ook op de iPad over alle gadgets beschikken. Foto’s kijken is echt een genot; ze worden in een perfecte kwaliteit getoond en je kunt er zo snel mee werken. Echt super. Vanmorgen gelijk m’n Apple-geloof beleden en al mijn mail gedaan via de nieuwe toy. Vrijdag ben ik weer terug en moeten ze op de zaak natuurlijk allemaal m’n nieuwe aanwinst zien. Voorafgaand was er een flinke competitie aangekondigd: wie heeft als eerste de iPad. Nou, ik ben benieuwd of ik er morgen meer tegenkom. Ik ben er klaar voor!

De volgende keer zal ik een recensie schrijven over het gebruik. Nu eerst flink aan de slag hier.

De winter wil het dit jaar maar niet opgeven. De sneeuw zal nu wel verleden tijd zijn, maar de ijskrabber wordt nog steeds gebruikt. Toch, als het voorjaarszonnetje weer eens schijnt doet mij dat iedere keer weer denken aan mijn fantastische wintersportweek in Meribel (Frankrijk). Dit jaar zijn we voor het eerst met het vliegtuig geweest. Niet zelf achter het stuur en met de auto erheen: qua tijd geen groot verschil, maar nu kom je uitgerust aan. Scheelt gewoon een dag voluit genieten!

Meribel is een skigebied van meer dan 600 km pistes, van groen tot zwart.  Drie prachtige afdalingen zijn met elkaar verbonden. Je kunt gewoon de hele week, iedere dag op verschillende pistes skiën. Dit jaar hebben mijn Volant ski’s hun werk weer perfect gedaan. Fantastisch: roestvrijstalen ski’s, je lijkt dan al snel een pro. Heb wel aan m’n uitrusting gewerkt.Ik droeg voor het eerst Lasse Kjus skikleding, net of je een trainingspak aan hebt! En natuurlijk draag ik een helm, je weet het maar nooit met die snelheden. Via het GPS horloge (Johan nog bedankt) konden we zien waar en met welke snelheid we hadden geskied. Topsnelheid toch 70km per uur!

Na sluiting van de pistes hebben we op snowbikes gereden, dat is echt een ervaring. Met volle snelheid over een parcours waar je echt moet opletten dat je met je gewicht aan de goede kant gaat hangen om niet om te slaan. Ook briljant is natuurlijk dat je via het internet kunt kijken hoe de omstandigheden op de pistes zijn. Je ziet dat aanbieders van wintersportvakanties inventiever worden met het online presenteren van hun aanbod. Wat bieden ze, hoe ziet de omgeving eruit, hoeveel sneeuw ligt er en wat is de verwachting; allemaal relevante informatie tijdens het oriëntatieproces en doorslaggevend bij het boeken. Online kun je nu prima vergelijken. Je flits zo van locatie naar locatie en kunt beslissen op basis van een mix van actuele en statistische informatie. Goed bekeken. Zo zijn de websites van wintersportaanbieders relevant. Mooie ontwikkeling.

Trouwens; met m’n Canon EOS-7D camera heb ik mooie foto’s gemaakt. Ze staan op m’n Flickr-profiel. Ben benieuwd wat jullie er van vinden!